Slow and steady wins the race

Jæja, nú er alveg komin tími á smá blogg um stöðuna í hesthúsinu. Þetta hefur gengið alveg rosalega hægt og ég komst ekki á Bleika Töltmótið sem var haldið í febrúar. Virkilega svekkjandi dæmi það... En hryssan mín, Flicka, er byrjuð að grennast (loksins!). Hrossin hafa farið með í vikulegan rekstur og það hefur gengið misvel þar sem hrossin eiga það til að fara í öfuga átt. Svolítið svona eins og með kýrnar, ef ein kýrin pissar, þá pissa þær allar, nema það að ef eitt hrossið snýr við, snúa þau öll við. Ég hef verið að pæla í því að henda Flicku og Hrímfaxa, folanum mínum, í haga og leyfa þeim að vera þar þangað til í sumar, en Flicka verður áfram á húsi og Hrímfaxi fær að fara og fitna og stækka. Svo fær hann Hrímfaxi eitt auka ár til að styrkja sig og koma til hlutfallslega séð áður en hann verður taminn. Svo þar sem maður á svo góða vini í hesthúsinu, þá verður Flicka tekin og unnið með hana fyrir með til að losna við þessa bölvuðu frekju og svo tek ég við henni og fæ þá leiðsögn. Hún verður alveg æðisleg. Hágeng og reist. En með hann Hrímfaxa, þá vil ég halda því fram að þetta sé svona "Ljóti andarunginn" saga, hann er allur að koma til og er farinn að leika við hin hrossin og tekur þessar flottu syrpur úti í gerði sem innihalda helling af rassaköstum og hoppum. Hann kemur jafnvel upp að hliðinu í gerðinu og tekur svo á rás með það sama og kemur svo aftur og endurtekur leikinn. Hann verður alveg æðislegur. En ég áttaði mig á einu núna fyrst um daginn. Ég stökk út í hesthús um kvöldmatarleytið og hrossin öll að éta. Ég viðurkenni það að ég var ekki sú kátasta. Ég labbaði að Flicku, átvaglinu sjálfu, og var steinhissa og ótrúlega ánægð, hún hætti að éta og horfði á mig og vildi sjálf fá knús og klapp, með fullann dall af heyi. Ég bara vissi það strax að hún vissi nákvæmlega hvernig mér leið og vildi hugga mig, sem hún gerði! Ég gæti ekki verið ánægðari með hana. Myndin er af henni Flicku.

Ein bjartsýn!

Hrossin komu á hús fyrstu vikuna í janúar. Því miður hefur það gengið illa að byrja að þjálfa sökum þess að ekki að var hægt að járna fyrr en um mánaðarmótin jan.-feb. En nú þegar hrossin eru komin á járn hef ég ekki haft nægan tíma til að hreyfa þau vegna veðurs, færðar og dálítillar leti (skamm á mig!). En nú fer bjartsýnin á fullt! Þann 19. febrúar verður haldið mót sem kallast Bleika töltmótið, og verður haldið í reiðhöllinni í Víðidal til styrktar rannsóknum á brjóstakrabbameini. Mig dauðlangar að taka þátt og styrkja Krabbameinsfélag Íslands. Bjartsýni mín fellst í því að ná að vinna nóg með Dyninn minn og drífa mig svo með hann á mótið. En það er ekki að ástæðulausu sem ég ætla að láta reyna á þetta. Náin fjölskyldumeðlimur hefur verið að berjast við þennan hræðilega sjúkdóm, svo skítt með stuttan tíma til að þjálfa hrossið upp! Ég mun gera mitt besta til að komast! Dynur frá Efsta-Dal I